انتخابات ودغدغه های دموکراسی درافغانستان

کریمی

دموکراسی از نیمه دوم قرن بیستم به این طرف یکی از شایع ترین وپرطرفدارترین نظام سیاسی بوده، این نوع نظام سیاسی که درغرب زاده شد وپس از سه صد سال تلاش های پیگیرانه ودوامدار روشنگران سیاسی به جوانی رسید اکنون مرزهای غرب وشرق را درنوردیده ضمحت ترین لایه های فرهنگی را درهم شکسته است، امروزه دموکراسی به عنوان مطلوب ترین شیوه نظام داری سیاست که هسته ودل انرا مردم وشهروندان آگاه تشکیل میدهد به عنوان تنها ایدال حکومتداریی، عرض وجود کرده است که حیثیت جهانی کسب کرده است.

ایالات متحده امریکا که به کمک همکاران پرقدرت غربی اش مدعی رهبری جهان ودرپی تحقق نظام جهانی میباشد، یکی از راهبردهای رسیدن به هدف جهانی سازی اش را حمایت و ترویج دموکراسی درغرب وشرق انتخاب کرده است.

کشورما افغانستان که درپی یک بحران سی ساله؛ هفت سال میشود که ازاین موهبت غرب یعنی ترویج ووارد کردن دموکراسی برخوردارمیباشد، اکنون بیبنید این دموکراسی بیچاره وبیگانه با این مردم وسیاستمداران نا اشنا چه وضعی دارد.

رییس جمهور دموکرات وتکنوکرات ما که برتوسن دموکراسی وارد کشور گردید وبرکرسی سیاست نشست طی هفت سال گذشته به این مهمان عزیز ولی بی کس وغریب(دموکراسی) چه کرده است؟

دراین شب و روز ها که حرف های ازانتخابات ومشارکت به میان امده است دغدغه های دموکراسی از سوی قدرت مداران بیشتر مطرح میگردد.    

با نزدیک شدن موعد انتخابات، ترفند های جناب رییس جمهور رو به افزایش گذاشته چنانکه جو موجود سیاسی کشور تاریک ومبهم مینماید.

تاخیر ونزدیک ساختن تاریخ برگزاری انتخابات توسط رییس جمهور به کمک کمیسیون مستقل انتخابات اکنون این نگرانی های درمیان مردم ومحافل سیاسی بوجود آمده است که انتخابات و روند دموکراتیزیسیون جامعه درحال به بیراهه رفتن است.

به باور قریب به اتفاق اکثر کارشناسان وسیاستمداران کشور با تاخیر ونزدیک ساختن برگزاری انتخابات آقای کرزی میخواست با یک تیر دوهدف برود.

یعنی با عقب انداختن تاریخ برگزاری انتخابات میخواست از طرفی موجبات اعتراض های جناح های سیاسی کشور را برانگیزد وازجانبی وقت لازم آمادگی برای کاندیدا توری را از رقیبان خود گرفته باشد. هرگاه زمان لازم سپری شد واعتراض ها نیز بالا گرفت دوباره به قانون اساسی وترفند های دموکراتیک نما متوسل شود.

جناب کرزی که بدون تردید یکی از کاندیدان پر قدرت خواهد بود تا اکنون سناریوی جناب وی خیلی ماهرانه وموفقانه پیش رفته است بعدازاین، این احتمال قوت خواهد گرفت که اقای کرزی اعتراض احزاب وجناح های سیاسی مبنی بر برگزاری انتخابات پیش از ماه ثور سال آینده خورشیدی را بهانه ای بسازد برای مشروعیت خودش براریکه قدرت پس از ماه جوزا تا مراسم تحلیف رییس جمهور جدید.

چیزی دیگری بیشتر قابل تامل وحتا نگرانی است، اغاز پیش از وقت سال تعلیمی معارف کشور میباشد، دراغازین روزهای جابجای وزیران وقرار گرفتن اقای وردک در راس وزارت معارف داوری ها طوری بود که گویا فاروق وردک بخاطر کمپاین وبسیج پرسونل معارف بخاطر انتخابات ریاست جمهوری درپست این وزارت قرار گرفته است، اکنون شروع پیش از وقت معمول سال تعلیمی بران قضاوت ها مهر صحه میگذارد.

هرچند نمیتوان انکشاف درمعارف افغانستان طی سال های اخیر را نادیده گرفت ولی اغاز سال تعلیمی در15 حوت کاری است بی سابقه.

اغازپیش از وقت سال تعلیمی ازاین جهت نگران کننده نیست که چرا معارف امسال وقت ترشرع شده است بلکه به این دلیل نگران کننده میباشد که لشکر معارف به طرف نقض دموکراسی وادامه سازوکاردموکراتیکی با ماهیت استبدادی بسیج خواهند شد.

اقای کرزی چندی قبل دریک نشست مطبوعاتی اش گفته بود که هنوز نمیداند که وظیفه اش دراول جوزا ویا میزان تمام میشود، یکبار دیگر روز شنبه درکنفرانسی مطبوعاتی گفت؛ وی حکومت وقدرت مشروع  میخواهد ولی بازهم تردید دارد که بعد از جوزا وظیفه اش تمام خواهد شد یانه.

با برشماری واقعیت های موجود چنین برمی اید که تنها مردم افغانستان نیست که دردام دموکراسی گیر مانده است، بلکه دموکراسی خود درافغانستان چنان درطفره ها وترفند های سیات و قدرت با سازوکارهای مردم سالارانه ولی ماهیت درنهایت دیکتاتوری گیر مانده است که سلامتی اش ازاین منجلاب امری محال به نظر میرسد.

انچه که بیشتر از هر عامل دیگر به اعتبار دموکراسی درافغانستان لطمه وراد خواهد کرد این است که جامعه بین المللی مهمترین هدف را که درافغانستان دنبال میکنند وبه ان تکیه میکنند ترویج ودرنهایت تحقق دموکراسی است ولی خود نیز به این تحفه نو شان درافغانستان باور واعتماد ندارند واز جانبی دیگرسیاستمداران دموکرات ما نیزطی هفت سال گذشته از نام بدون فهم ان سود برده وپیوسته  تلاش ورزیده اند تا با یک تصویر سیاه ازدموکراسی درکشور، دموکراسی  را به زادگاهش برگرداند.

با این همه انچه درنهایت قربانی خواهد شد اعتماد وباور مردم افغانستان، به دموکراسی خواهد بود وبه این ترتیب طوریکه دراغاز نیز مطرح شد دموکراسی درقرن بیست ویک تنها حکومتداری ایدال است که علاقه مفرط تمام  ساکنان کره ای خاکی را به دنبال دارد ولی درافغانستان به سبب جعل ودغل کاری های سیاستمداران قدرت خواه قبل از فهم- مثل کمونیزم وارزش های ان- مسخ خواهد شد.  

 

    

 

 

 

 

 

 

تعیین دیپلومات های ویژه

 سهم گیری بیشتر یا رقابت بیشتر

کریمی

جامعه جهانی- ابرقدرت های غرب- به رهبری ایالات متحده امریکا با شعارهای متعدد از جمله محوتروریزم، نابودی موادمخدر، کاهش فقر، انکشاف اقتصادی واجتماعی واستقرار یک نظام سیاسی مبتنی برارزش های دموکراسی، مردم سالاری وباثبات؛ حضور سیاسی ونظامی شان را درافغانستان ومنطقه توجیه کردند.

اما اکنون که بیشتر از هشت سال حضور نظامی وسیاسی غرب درافغانستان میگذرد فقر وگرسنه گی گسترده تروشدیدتر ازگذشته شده درخصوص ثبات وانکشاف اقتصادی واجتماعی هیج خبری نیست.

مواد مخدر طی هشت سال گذشته همیشه گراف روبه بالا داشته است. گفته میشود که ازچند سالی به اینطرف کارخانه های پروسس هیرویین وبعضی ادویه های خطرناک مخدر نیز درافغانستان تاسیس شده به فعالیت های وسیعی دست زده اند، یعنی اگر پیش ازاین افغانستان صرف تولید کننده موادخام مخدر بود اکنون از برکت حضور خارجیان زمینه های تولید، پروسس ومارکیت نیز درافغانستان فراهم شده است.

تامین امنیت وثبات سیاسی که یکی از پیش شرط های حضور خارجیان درافغانستان بود پس از هشت سال ونیم حضور نظامی بیش از سی کشور پر قدرت اکنون وزارت خانه ها مورد حمله مسلحانه قرار میگیرند وتروریست ها تا این اندازه توانایی پیدا کرده اند که وزارت خانه ای که به همسایه گی وزارت دفاع وریاست جمهوری قرار دارد سه ساعت گروگان میگیرند وبیش از 20 تن ماموران این وزارت را به قتل میرسانند.

دراکثر ولسوالی های سرحدی غرب ، شرق وجنوب کشور حضور دولت با پرسش های زیادی مواجه است که پاسخ به آن ها سال ها فرصت وتوانایی های فوق العاده ای از حکومت افغانستان میطلبد.

تطبیق قانون اساسی افغانستان وبرگزاری انتخابات سالم، شفاف وکاملا مردمی یکی دیگر ازمواردبود که همکاران بین المللی افغانستان وعده داده بودند، انها وعده سپرده بودند تا زمانیکه افغانستان به یک ثبات سیاسی واجتماعی دست نیافته است درتطبیق قانون اساسی وتامین ارزش های دموکراسی ومردم مدار، مردم افغانستان را کمک خواهند کرد وبه حکومت اجازه نخواهند داد تا از قدرت استفاده های غیر مشروع نماید.

ولی تعویق انتخابات عملا نشان داد که نه تنها کشورهای کمک کننده غربی وتیکه داران دموکراسی درجهان به این اقدام ناجایز حکومت افغانستان توجه نکردند که نماینده گی سازمان ملل متحد یا UNAMA هم به این موضوع هیج واکنشی نشان نداد وتایید نیز کرد.

با همه ی بی نتیجه گی حضور سیاسی ونظامی خارجیان درکشور، در سال جدید میلادی(2009) یک رقابت دیگری درمیان کشورهای حامی بوجود امده است که گاهی موجب تامل وحتانگرانی میشود.

هرچند حضور دوستان غربی درافغانستان همه تحت عنوان کمک به مردم افغانستان ودموکراسی بوده است ولی تعیین نماینده های ویژه درامور افغانستان- پاکستان توسط دولت های پر قدرت غربی این نکته را به ذهن ادم خطور میدهند که گویا افغانستان درمیان کشورهای توسعه طلب وپرقدرت غرب حیثت کشور حایلی را دارد که هیج یک به دیگری اجازه نمیدهد تا درمسایلی افغانستان دخالت وتسلط بیشتری داشته باشد.

ایالات متحده امریکا به عنوان سردار جنگ علیه تروریزم درافغانستان ومنطقه با برسر اقتدار قرار گرفتن اقای بارک اوباما، نماینده ویژه ای را در امور افغانستان وپاکستان گماشت که پس از ان کشورهای المان وانگلیستان درمقابل ایالات متحده نیز مبادرت به چنین اقدامی کردند.

تعیین دیپلومات های خاص درامورافغانستان وپاکستان توسط کشورهای پرقدرت، همکار ودرعین حال رقیب غربی گویای چه واقعیتی است؟

این اقدام کشورهای غربی درقبال افغانستان وپاکستان این واقعیت را آشکار مینماید که افغانستان به حیث یک نقطه استراتیژیک منافع غرب درمنطقه تشخیص شده به این اساس است که هیج یک اقدام جدی وموثری را درمقابل همدیگر درافغانستان برنمی تابند.

تنها وجه اشتراک وتوجیه حضورکشورهای غربی درافغانستان ومنطقه مبارزه علیه تروریزم وافراط گرایی است؛ علاو براینکه حضور این قدرت ها پس از جنگ دو ماهه علیه طالبان هیج موثریتی درکاهش قدرت تروریزم درافغانستان ومنطقه نداشته است بعضا ازنوع رقابت پنهانی میان قدرت های غربی درافغانستان نیزحرف های فاش میشود.

گفته میشود نیروهای انگلیسی که بیشتر درولایت پر اشوب هلمند مستقر هستند ارتباط دوامداری با طالبان دارند. به باور کارشناسان یکی از عواملی که درناکامی جامعه جهانی روی اهداف مشخص درافغانستان تاثیر گذار بوده است عدم توافق نظروتضاد منافع انان درمنطقه به نظر می آید.

به هرترتیب کشورهای غربی بیش از اینکه درجهت مبارزه با تروریزم، کاهش فقرواستقرار یک نظام سیاسی مردمی ودموکراتیک با مردم افغانستان کمک کنند چنین به نظر میرسد که برمسایلی دیگری درمیان خود در رقابت هستند.

این موضوع درحد افغانستان هم ختم نمیشود بلکه فراترازاین است؛ تا انجا که کشورهمسایه ما پاکستان که زمانی یگانه حامی ومنبع تمویل وتجهیز طالبان بود اکنون همین طالبان سبب شده است که به این قوت هسته وی اسیا نیز قدرت های غربی به دیده حایل بنگرند.

نتیجه واقدامات هشت سال ونیم حضور ابرقدرت های غربی درافغانستان چنین نشان میدهد که تعیین دیپلومات های ویژه از سوی این قدرت های رقیب در امور افغانستان وپاکستان نمایانگرسهم گیری بیشتردرمبارزه مشترک نبوده بلکه نشان دهند ه رقابت بیشتر میان انها درمنطقه میباشد.

گفتنی است که نماینده های ویژه ایالات متحده، انگلیستان وآلمان آقایان ریچاردهوالبروک ، کوپر کلد وبرند موتسل بورگ درپیش برد ماموریت های شان درمنطقه سابقه ی درخشانی دارند ودرخصوص مسایل سیاسی افغانستان- پاکستان ومنطقه آگاهی لازم ومعلومات کافی دراختیاردارند.

هرچند ظاهرا کشور های کمک کننده از یک افغانستان مستقل شعار میدهند ولی از اقدامات انها چنین برمی اید که نه تنها افغانستان مستقل نیست که درنزد همین کشورها حثیت کشوری حایلی را دارد که رقابت برسر منافع انان درافغانستان فوق العاده شدید میباشد.

آنچه برای ما درخور اهمیت است این است که درقبال فعالیت های سیاسی وغیر سیاسی کشورهای کمک کننده درکشورمراقب باشیم ونباید به انها تا این حد اجازه داد که رقابت میان قدرت های رقیب سبب بربادی حیات سیاسی وملی ما گردد.

 

 

 

 

ملی گرایی ریس جمهور؛ از بی اعتمادی است

کریمی

واکنش های اخیر رییس جمهور نشان میدهد که اوضاع سیاسی درافغانستان طوری دیگری رقم خواهد خورد.

اقای کرزی چند روز قبل دریک نشست شورای وزیران کابینه اش اظهارات شدیدی نسبت به ایالات متحده امریکا ایراد کرده است، بربنیاد داده های رسانه ها رییس جمهوردراین جلسه کابینه اش گفته است که نوکری امریکا را قبول ندارد وعلیه هرنوع فشار ایالات متحده امریکا مقاومت خواهد کرد.

البته تغییر لحن رییس جمهور درچند ماه اخیربه طور مداوم وسیستماتیک نشان میدهد که وی نه تنهاازحمایت ایالات متحده امریکا ناامید شده است واعتمادش را درمقابل غرب ازدست داده است که اکنون نسبت به خود نیز حس بی اعتمادی شدیدی شدید پیدا کرده است.

این تغییرات لحن وی با سفری سه روزه ای که اقای ریچارد هالبروک نماینده خاص باراک اوباما رییس جمهور جدید ایالات متحده امریکا درامور افغانستان وپاکستان؛ درکشور داشت؛ پرده ازاین واقعیت برمیدارد که حکومت جدید امریکا ازهشت ساله کارنامه اقای کرزی راضی به نظر نمیرسد وتصورمیشود راهی؛ را که تاحال سیاستمداران قبل از اوباما رفته بودند، نخواهد رفت.

پیش ازاین نیزجوزف بایدن معاون اوباما ورابرت گیتس وزیردفاع امریکا نامساعد بودن نظریات شان را نسبت به حکومت کرزی به شکل اشکار ابرازداشته بودند ولی دیدارهای ریچارد هالبروک با رییس پارلمان افغانستان اقای محمد یونس قانونی، رهبری جبهه ملی افغانستان؛ تنها تشکل وسیع مخالف با حکومت، نماینده گان جامعه مدنی وگفت وگوی های مستقیم با این نهاد ها روی مشکلات افغانستان، به این طرزتفکرنقطه پایان گذاشت که هرفردیکه ازحمایت غرب وایالات متحده امریکا برخوردار باشد میتواند برچالش های مشترک افغانستان وجهان فایق اید.

درشرایط موجوده ی جامعه کثیرالقومی افغانستان ایجاب میکند که برمشکلات وچالش های این کشور از دید اجماع ملی درساختار سیاسی افغانستان باید نگریست، جامعه افغانستان درقرن بیست یکم زعامت فردی، قوم گرایی وخود پسندی های سیاسی را برنمی تابد.

متناسب با لحن رییس جمهور؛ مشکلات امنیتی وبحران سیاسی نیزهر روز درکشور بیشتر شده است.

حکومتی که با تمام حمایت های جهانی نمیتواند امنیت، کابینه اش را درمقرکاری اش تامین نماید پس چه کسی دیگری جرئت توقعی بیشتر از چنین حکومت داشته میتواند.

از حمله برسه وزارت خانه دریک روز وسه ساعت درگیرو گرفتن وزارت خانه ای که درهمسایه گی با وزارت دفاع وریاست جمهوری؛ اقای کرزی قرار دارد چه افتضاح امیز ترشده میتواند.

آقای کرزی باسپری کردن هشت سال فرصت وبرباد داددن پول های هنگفت کمک های جامعه جهانی درآخرین ماه های حکومت اش نشان داد که دراین هشت سال گذشته هیج کاری انجام داده نتوانسته است که حتا وزیران واعضای ارشد کابینه اش هم درمقرکاری شان احساس امنیت ندارند.

اکنون بادرک این واقعیت ایالات متحده ناگزیر است که باردیگر به ملت افغانستان رجوع کند وازملت افغانستان کمک بخواهد نه فرد ویا شخصیت مورد علاقه ای خودشان.

به باورکارشناسان سیاسی اتخاذ برنامه های جدید سیاسی ایالات متحده امریکا درقبال افغانستان میتواندگزینه باشد برای حل معضلات موجود درافغانستان وازگسترش روز افزون دهشت افگنی وناامنی درکشورومنطقه جلوگیری نماید.

انتخابات یکی دیگر از مسولیت های حکومت رییس جمهور کرزی بود که باید درموعود ان برگزار میشد ولی ازانجاییکه کمیسیون مستقل انتخابات دو روزه تصمیم گرفت وانتخابات را به تعویق انداخت، نمونه دیگری ناکارامدی حکومت موجود را نشان میدهد.

فکر میشود که دیدار آقای هالبروک با اقای کرزی دغدغه های رییس جمهور را کم کرده باشد، رییس جمهور که چند روز قبل ازمقاومت درمقابل امریکایی ها سخن گفته بود درنشست مشترک خبری با هالبروک به خوش حالی تمام گفت من  متشکرم از اینکه حکومت امریکا درخواست ما را پذیرفت ودرتغییر استراتیژی شان درافغانستان؛ ما را شریک ساخت.

به هر روی مردم افغانستان تغییرنسبی نگرش ایالات متحده نسبت به افغانستان را به فال نیک گرفته یکبار دیگر به کمک های ایالات متحده امریکا امید بسته اند، خوب خواهد بود که سیاستمداران امریکایی هم از این فرصت استفاده کرده بی اعتمادی ها ونارضایتی های موجوده را کاهش دهد.

 

  

صالح محمد ریگستانی:

تعویق انتخابات روند دموکراسی، قانون اساسی

 ومشروعیت نظام را زیر سوال میبرد

کریمی

درقرن بیست ویکم نظام سیاسی دموکراسی تنها ایدال ترین نظام حکومت داری درجهان تلقی شده این نوع نظام سیاسی با تفاوت های فرهنگی کم درشرایط کنونی جهان وسیع ترین نظام حکومت داری به نظر می آید، بسیاری ازکشورملت های که هنوزهم نظام های سیاسی پدر سالار واستبدادی را تجربه میکنند؛ مهمترین آرزوی سیاسی شان تحقق یک حکومت مبتی برارزش های دموکراسی درکشورهای شان میباشد.

جهان غرب به ویژه ایالات متحده امریکا بخاطرگسترش دموکراسی وارزش های حقوق بشری اکنون درصف اول مجادله علیه حکومت های استبداد محور قرار دارد.

افغانستان کشوریست که هشت سال میشود به همکاری مستقیم ایالات متحده امریکا وسایرمکاران غربی ان کشور؛ نظام حکومت داری دموکراتیک را تجربه میکند.

انتخابات آزاد، عادلانه، به موقع وطبق ارزش های قانونی یکی از شاخص های اساسی یک نظام دموکراتیک میباشد.

عمیق شدن بحران سیاسی، شکاف های اجتماعی وگسترش روز افزون نا امنی ها ازجمله چالش های است که دولت افغانستان وهمکاران بین المللی اش با آن دست وگریبان میباشند.

دولت افغانستان با سپری کردن هشت سال با وجود حضور سیاسی ونظامی جامعه جهانی بازهم قادرنیست قدم های ابتدایی مسولیت های سیاسی اش را بردارد.

برگزاری انتخابات سالم وشفاف دور اینده یکی ازمسولیت های اساسی وضروری حکومت افغانستان میباشد ولی به تعویق انداختن زمان برگزاری انتخابات اینده کشور توسط کمیسیون مستقل انتخابات نشان میدهد ناکار آمدی حکومت افغانستان به حدی بوده است زمینه یک انتخابات قانونی را هم فراهم کرده نتوانسته است.

کمیسیون مستقل انتخابات تاریخ برگزاری انتخابات اینده افغانستان را در29 اسد سال اینده تعیین کرده است درحالیکه براساس حکم قانون اساسی افغانستان این انتخابات باید 30 تا 60 روز قبل ازماه جوزای سال آینده برگزار میگردید.

براساس نظریات کارشناسان سیاسی درصورت که انتخابات به موقع معینش برگزار نگردد حکومت مشروعیت نداشته خلا قدرت سیاسی به میان می اید.

فیض الله ذکی نماینده حزب جنبش اسلامی درمجلس میگوید پیش آمدن چنین حوادثی درهرکشور ممکن است ولی تعویق انتخابات درافغانستان به نظر وی تاسف باراست.

به باوراقای زکی باتوجه به مشکلات حاد درافغانستان ووقت کم برگزاری انتخابات موقع از لحاظ عملی امکان پذیر نیست.

« درصورت برگزاری انتخابات دیرتر از موقعش مشکل خلا قدرت به میان می اید من معتقید هستم که ارکان ثلاثه قدرت همراه با جامعه بین المللی روی این مشکل به گفت وگو تبادل نظر بپردازند تدابیری را روی دست گیرند».

به گفته اقای زکی قانون اساسی افغانستان پیش از این نیز بارها پامال شده واین بار نیزبا بی اعتنایی تمام زیرپا شده است. به باور اقای زکی بعضی مواد درقانون اساسی افغانستان وجود دارد که خود مشکل ساز است.

به قول زکی تا زمانیکه شوراهای ولسوالی نباشد نصاب لویه جرگه مکمل شده نمیتواند وتا وقتیکه لویه جرگه تدیرنگردد قانون اساسی تعدیل شده نمیتواند.

زکی میگوید دولت افغانستان دریک حالت اجتناب ناپذیر قرار گرفته است که برگزاری انتخابات به موقع معین صورت گرفته نمیتواند.

 به گفته اقای زکی پارلمان افغانستان غیراز پشتیبانی از یک دیالوگ درمیان قوای سه گانه دولت افغانستان وهمکارن بین المللی کدام طرح دیگری را روی دست نگرفته است.

اقای صالح محمد ریگستانی نماینده درمجلس مشکلات زیادی برمیشمارد که ازتعویق انتخابات به میان می آید « به تعویق انداختن انتخابات اثرهای وسیع درکشور ما خواهد داشت اولا انتخابات که خلاف ماده 61 قانون اساسی برگزار گردد ما انرا قانونی گفته نمیتوانیم، دوم وظیفه رییس جمهوردراول جوزای سال پنجم به پایان میرسد درصورتیکه انتخابات به تعویق بیا فتد ما رییس جمهور وحکومت مشروع نخواهیم داشت، ضرورت پیش می اید که یک حکومت انتقالی بوجود بیاید واین حکومت نیز به دلیل عدم انتخابات مشروعیت ندارد تنها راهیکه باقی میماند اینست که شورای ملی افغانستان با تایید این حکومت انتقالی را مشروعیت ببخشد»

به عقیده ریگستانی با به تعویق انداختن برگزاری انتخابات قانون اساسی افغانستان حثیت اجرایی اش را از دست خواهد داد.

وی میگوید درصورتیکه اقای کرزی درکرسی اش باقی بماند یک نوع تصاحب قدرت به روز میباشد.

به باوراقای ریگستانی تعویق انتخابات جنگ طالبان را توجیه میکنند زیرا حکومت که مشروعیت نداشته باشد هرنوع مخالفت مشروع دانسته میشود. به قول ریگستانی تعویق انتخابات درحقیقت تعویق واخلال در روند دموکارسی درافغانستان میباشد، به باور وی چنین تصوری به میان خواهد آمد که دموکراسی هم کارسازشده نتوانست.

«من فکر میکنم این تصمیم حکومت مبنی برتاخیر انتخابات دموکراسی، قانون اساسی ومشروعیت را زیر سوال میبرد».

براساس اظهارات آقای ریگستانی پارلمان افغانستان هنوز به این عقیده است که انتخابات درموعدش میتواند برگزار گردد.

به گفته وی درخلا قدرت که بوجود میاید پارلمان افغانستان درگیر خواهد شد زیرا تنها نهاد که دران فرصت مشروعیت دارد پارلمان است ومسولیت تمام بحران های بوجود آمده متوجه پارلمان خواهد بود. وی گفت ما درافغانستان بحران های زیادی داریم بهتر است که بحران سیاسی ناشی از تاخیر انتخابات را خود بوجود نیاوریم.

ریگستانی تاسف بار خواند که جامعه بین المللی که بخاطر تامین قانونیت درافغانستان وظیف دارند هم اکنون برای انتخابات پول میدهند که غیر قانونی میباشد.

به عقیده وی نقض قانون اساسی با این صراحت که کمیسیون مستقل انتخابات به تایید رییس جمهور مرتکب شده است حثیت وشان قانون اساسی را پایین خواهد آورد وبعد ازاین هرنهاد دیگر جرئت خواهد کرد که از رعایت قانون سرپیچی نماید.  

 

ابتکارهای ناوقت اغازکمپاین است

کریمی

اخیرا از سوی بعضی نهاد ها ومسولان حکومتی یک سلسله اقدام های روی دست گرفته میشود که از جانب دلخوش کننده است ولی از جوانب دیگر برنگرانی ها افزایش میدهد.

هفته قبل یک نشست بزرگ یاسیمینار سرتاسری تمام کارمندان ارشد وزارت معارف کشور به شمول بیشتر از یکصد رییس این وزارت از مرکز وولایات به مدت شش روز دربال روم انترکانتیننتال برگزار گردید.

اقای فاروق وردک وزیرمعارف کشورهدف ازاین نسشت سراسری مسولان وزارت معارف را بررسی چالش ها، جست وجوی راهکارها وبازنگری روی پلان استراتیژیک این وزارت خواند.

این سیمیناردرحالی از سوی وزارت معارف به ابتکار شخص وردک دایر گردید که تب وتاب های سیاسی درکشور درجریان یکی دوهفته به شدت دروضعیت نوسان وتغییرات 180 درجه ای است.

اقای وردک دراغاز سیمینارآنچه را به شدت تاکید داشت وبیشتر بالحن دوستانه مطرح میکرد انتقال صلاحیت های وسیع ازمرکز به رییسان ولایات وایجاد یکرنگی (یک سویچی) وشفافیت درمیان مسولان ارشد، درجه دوم وسوم این وزارت درجریان وگردش مسولیت ها واجرآت بود.

به همین قسم سیمینار سه روزه ای را وزارت زراعت وآبیاری  به اشتراک تمام مسولان ولایتی ومرکزی این وزارت درهفته گذشته درهوتل کانتیننتال تدویر نمود اقای آصف رحیمی وزیرزراعت کشور نیزهدف این سیمینار را بررسی چالش ها، راهکارها وپلان های این وزارت قلمداد کرد.

وهمچنان چند ماهی میشود که اداره مستقل ارگان های محلی که تحت نظرمستقیم شخص رییس جمهورکشور اقای حامد کرزی قرار دارد درهرماه یک سیمسنار چندروزه ای را تحت عنوان حکومت داری بهتربه اشتراک 54 تناز ولسولان دایرمینماید.

اقای جیلانی پوپل رییس اداره مستقل ارگان های محلی نیزبیشتر از هرچیز دیگرروی صلاحیت عام وتام والیان وولسوالان درساحه ی کاری شان تاکید دارد.

با مکث روی چند فاکتور ذیل میتوان فعالیت ها نا وقت ولی مبتکرانه  این نهاد را به ترازوی تحلیل وتبصره افگند.

1- وزارت معارف تنها وزارت است که دارای بیشترین ووسیع ترین پرسونل اداری بوده وبیشتر از 6 ملیون دانش آموز را دراختیار دارد. از طرف دیگر قراردادن اقای وردک درراس این وزارت به عنوان فرد ماهر ودارای تجربه درامور کمپاین وتبلیغات قبلی اقای کرزی وهمچنان انتقال صلاحیت های وسیع به رییسان معارف درولایات ومرکزتوسط اقای وردک نشانگر این حقیقت است که حدث وگمان های که دراوایل قرار گرفتن وی دررهبری وزارت معارف مبنی برمهره گذاری های رییس جمهور برای انتخابات آتی کشور وجود داشت اهسته آهسته ولی خیلی ها واضیح به واقعیت تبدیل میگردد.

2- ولسوالان ومسولان محلی اثرگذارترین کسانی اند که با دخالت مستقیم وغیرمستقیم درانتخابات اینده کشورمیتوانند جریان آرای رای دهندگان را به اندازه ای قابل ملاحظه ای منحرف ویکطرفه سازد.

3- فساد اداری شامل رشوه ستانی، اختلاص، وانواع واقسام دراوردن پول از کف مردم چیزی است افغانستان را درجهان درکنار مواد مخدر درصدر قرارداده است. رشوه ستانی وشیوه های جدید پول گرفتن از مردم دراداره های افغانستان از مرکزتا ولایات به گونه ای کانالیزه شده است که آسانتر از مالیه وتکس به طور علنی انجام میگرد.

با این همه انتقال صلاحیت ها ازمرکز به ولایات واداره های محلی به جای اصلاح وریفورم با توجه با فرصت موجود تا انتخابات اینده به چه قیمتی صورت گرفته میتواند؟

این را هم اگر پذیرفت که راه اندازی این همه نشست ها وسیمینار اخذ تعهد ازمسولان درجه دوم وسوم وزارت خانه ها، دادن امتیاز، اصلاح وریفورم است درهشت سال گذشته چه کسی دست رییس جمهور را گرفته بود ویا ایشان به عنوان مسول درجه اول کشور همه این مسایل را تازه فهمیده است که به قول معروف نو ازکنج خریطه گرفته است؟

به تعویق انداختن موعود انتخابات، درشت گویی رییس جمهوردرمقابل غرب وایالات متحده امریکا وراه اندازی کارهای که حداقل پنج سال قبل باید صورت میگرفت همه گی نمونه های بارزی است که کمپاین وسیعی را اقای رییس جمهور وتیمش راه انداخته اند.

روی این ملحظ میتوان به مردم افغانستان هشدار داد که درانتخابات نیزهرنوع تقلب، جعل کاری ویا استفاده سواز صلاحیت های حکومتی از هم اکنون هویدا وآشکار است.