افزایش نیروی نظامی؛
مشکلات را افزایش خواهد داد
کریمی
درحالی هشت سال از حضورمستقیم اقتصادی، سیاسی ونظامی ایالات متحده امریکا ومتحدانش درافغانستان میگذرد که سراز سال جدید میلادی وبا تحویل قدرت درامریکا ازجمهوری خواهان به دموکرات ها(از بوش به اوباما) درمورد استراتیژی ایالات متحده ومتحدانش درافغانستان به طور قطع تجدید نظر صورت باید گیرد.
سیاست مداران غربی ازچندی به این طرف درخصوص استراتیژی شان درافغانستان به تردید های روبه رو شده وگاهی با تغییر راهبردهای شان درکشور؛ این حقیقت اشکار میشود که، گویا آنان بعضا اشتباه های شان را پذیرفته اند.
اقای باراک اوباما که در20 جنوری قدرت را بدست میگرد تغییر دراستراتیژی امریکا درافغانستان، درسرخط برنامه های خارجی وی قرار دارد. هرچند اقای اوباما سیاست آقای بوش را درافغانستان یک سیاست ناکام تلقی کرده درنظر دارد تا با تغییر دراستراتیژی حضور امریکا درافغانستان وافزایش نیروی نظامی اشتباه های گذشته را جبران نماید ولی آنچه از هم اکنون پیدا است بازهم همان راهی را خواهد رفت که که آقای بوش رفته است.
پرسشی که همیشه اذهان مردم ما را میخراشد این است که با افزایش نیروهای نظامی خارجی آیا تلفات ملکی درافغانستان هم افزایش خواهد یافت؟ اما این پرشس را تا حال هیج نهاد خارجی وداخلی داده نتوانسته ومطمینا که هیجگاه به چنین پاسخی پرسش داده نخواهد شد.
با تحویل قدرت درایالات متحده سردرگمی های را هم اکنون نهادهای سیاسی وبخصوص حکومت افغانستان با آن سردچارشده اند که رفع خواهد شد وبرنامه های ایالات متحده نیز واضیح خواهد شد که تغییرات مورد نظرانها درافغانستان چه میباشد؟ اما آنچه ازجمع دیدگاه های اقای اوباما معلوم وهویدا است بازهم تاکید برنظریات خودشان(خارجیان) وافزایش بی معنی نیروی نظامی درافغانستان میباشد.
با گذشت هرسال گراف مشکلات درافغانستان بیشتر وموجودیت خارجیان دربخش های مختلف بی معنی ترشده است. نا امنی ها وعدم مصونیت درپایتخت کشور رخنه کرده چهارولسوالی به تایید مقام های وزارت دفاع به طور کامل تحت اداره طالبان میباشد ودربیشترین ولایت های کشور مردم به هیجگونه مصونیت های اجتماعی وحتا آزادی های شغلی به دلیل موجودیت طالبها دست رسی ندارند.
فقر درسراسرکشوربیداد میکند گفته میشود بیشتراز شش ملیون انسان درافغانستان درسرمای زمستان جاری به خطرگرسنه گی مواجه میباشند.
اما ملیارد ها دالربنام افغانستان صرف نهادهای نظامی وغیر نظامی خارجیانی میشود که به کمک مردم افغانستان شتافته اند واز طرف دیگر این دوستان خارجی ما همیشه خود برای ما ضرورت سازی کرده اند تا اینکه ضرورت ها ونیاز های ما را به طور واقعی درنظر بگیرند.
حکومت، نهادهای دولتی وغیر دولتی افغانستان بیش از یک حالت نمادین؛ درهیج بخش از کارهای شان صلاحیت ندارند. گفته میشود که بودیجه های کلانی که برای بازسازی بعضی ازنهاد ها توسط دونر ها منظور میگردد ماه ها دربانک های خارجی توسط همین مافیای که NGO های خارجی ساخته اند به مفاد گذاشته میشود.
به طور کل مشکلات که اکنون کشور ما را دست وگریبان میباشند به باور کارشناسان بیشتر از آنجا ناشی شده اند که دوستان تمویل کننده برنظریات اشتباه شان تاکیده کرده؛ نظریات نهادهای افغانی را از نظر دور داشته اند.
به گفته آقای جنرال عظیمی سخنگوی وزارت دفاع ملی، درسال جاری میلادی نیروهای ایالات متحده به دوبرابرونیروهای ناتو نیزسی تا چهل هزار دیگرافزایش خواهند یافت.
این درصورتی انجام پذیرخواهد شد که چند برابر نیروی های داخلی هزینه خواهد برداشت، درحالیکه اگر کمک کننده های خارجی صادقانه کمک ها را به دست مردم افغانستان قرار داده واجازه دهند که مردم افغانستان خود نیازمندی های سیاسی، اقتصادی، نظامی وامنیتی شان را شناسایی کنند، نتایج آن دو وحتا چند برابر حاصل خواهد شد.
موجودیت فقر، بیکاری گسترده، تشدید نا امنی ها، بحران اداره، بی اعتمادی مردم نسبت به خارجیان وحکومت وبالاخره دادن حس حقارت واستعمارشده به مردم با اقدام های نظامی خودسرانه نیروهای خارجی؛ به یقین نه تنها کارایی افزایش نیروهای خارجی را درکشور پایین خواهد آورد که حتا بی معنا و بی مفهوم خواهد ساخت.
مشکل امروزه ی افغانستان کمبود نیروی نظامی ونه فهمی مردم ودولت افغانستان نیست، بلکه مشکل اساسی این کشور این است که مهمانان به جای میزبان عمل میکنند ومیزبان حیثت مهمان ناچیزی را گرفته است هیج اهمیتی نداشته باشد.
آنچه را درشرایط موجود، افغانستان؛ بیشتر دارد نیروی بشری جوانی است که به خوبی میتوانند از عهده کارهای نظامی ساده وچریکی درمقابل یک مشت دهشت گروتروریست برایند.
اما ایالات متحده ودوستانش با کنار زدن کادرها ونهادهای سیاسی افغانستان ونا دیده گرفتن نیروی بشری ملی تلاش میورزند تا یک بی اعتمادی ملی، حس حقارت وغرور شکنی ملی را هرچه بیشتردرافغانستان عمق بخشیده، نهادینه سازند که برموثریت نیروهای موظف خودشان روی پروژه های مورد نظرشخصی شان درمنطقه افزایش بخشند.
به عقیده کارشناسان چالش های افغانستان با افزایش نیروی نظامی خارجی نه بل با افزایش حس اعتماد ملی افغانهانبست به خارجیان، افزایش تصمیم گیری بدست خود افغانها به جای اخذ تصمیم ها بدست خارجیان وبالآخیره واگذارکردن ساختارهای سیاسی، اقتصادی، نظامی وامنیتی افغانستان به نهاد های ملی کشوروتقویت آنها حل خواهد شده بیشتر و زودتربه نتایج مطلوب دست خواهند یافت.
درغیر این صورت ازهم اکنون پذیرای این واقعیت با شند که اگر خارجیان میخواهند با تضعیف کردن نهادها وکادرهای سیاسی افغانستان ونا دیده گرفتن شعورمردم افغانستان بربدست اوردن آمال خود ها تاکید نمایند خوب خواهد بود که درمورد برآمدن آبرومندانه شان از افغانستان فکر نمایند.