حکومت بدون حساب چه حساب میدهد
کریمی
با اغاز سال جدید خورشیدی به تاریخ 8 حمل برنامه گزارش دهی سال گذشته حکومت تحت عنوان حساب دهی حکومت به ملت اغاز شده است که تا کنون چندین وزارت خانه وریاست های مستقل حکومت گزارش های کاری، فعالیت ها ودست اوردهای یک ساله شان را به رخ ملت کشیده اند.
هرچند وزارت خانه های کلیدی وارشد هنوز ازشمشیرهای که طی سال گذشته به چشم فیل زده اند به ملت چیزی نگفته است ولی انعده از نهاد های حکومتی که تاحال منتی برمردم گذاشته اند تمام حرف شان این بوده است که بیشترین بودیجه انکشافی شان را توانسته اند به مصرف برسانند.
طی هفت سال حضور سیاسی، نظامی واقتصادی جامعه جهانی انچه عاید مرد افغانستان شده است صرف اکت های دموکراسی بوده است که برنامه حساب دهی هم یکی ازهمین اکت ها میباشد.
اگر غیر از این چیزی دیگری است؛ حکومت ما به چه دلیل وتوجیهی حرف از حساب وحسابدهی میزند وبرنامه پرهیاهوی 24 روزه را دایر میکند.
درکشوری مثل افغانستان حتا همین اکت هم قابل تحسین است اما این اکت نه بخاطر مردم افغانستان است که به این خاطر راه اندازی میشود توجیه برای کمک دهندگان خارجی از بابت مصرف کمک های انها باشد.
حکومت از کدام حساب حرف میزند، حساب کمک های حیف میل شده، فساد اداری گسترده ، نا امنی روبه افزایش، مواد مخدر، خویش خوری های سیاست مداران، به انحصار کشیدن پست های دولتی در مرکزومحلات توسط قدرات مداران، گرسنه گی وبیکاری مردم، بی اعتمادی مردم نسبت به حکومت، کشتارمردم ملکی توسط نیروهای خارجی، گسترش جراییم جنایی و ده ها مورد دیگر؟
باهمه ی مشکلات ونواقص که حکومت دارد تحت چه شرایطی از حساب دهی سخن میراند وبه چه کسی حساب میدهد؟.
به اصطلاح خودشان اگر به مردم حساب میدهد از چه حساب میدهد واگر غیر ازاین است یدک کشیدن ملت به دنبال حکومت غیر از فریب واغواگری چه معنا داشته میتواند.
باحدود 20 ملیارد دالر کمک های جامعه جهانی که درحقیقت به بهای حثیت وعزت ملی مردم افغانستان تمام شده وبه مصرف رسیده است هنوز فقروبیکاری دراین کشور گسترده ومزمن تر شده گفته میشود بیش تر از 40 % مردم افغانستان زیر خط فقر زندگی میکنند.
کابل به عنوان پایتخت افغانستان هنوز تاریک است وبرق را که اخیرا از کور ازبکستان نموده است آقای محمد اسماعیل وزیر انرژی وبرق افغانستان نسبت به توزیع این برق دچار مشکلات زیادی شده است تا انجا که بعضی از قسمت های شهر کابل برق 24 ساعته دارد وبعضی قسمت دیگر این شهر به شمول دشت برچی که حدود یک چهارم نفوس شهر کابل را دارا است هنوز پایه ولین برق ندارد.
اگر درداخل افغانستان نهادی وکسی وجود ندارد که مشکلات جامعه ما را با دید باز ودرست بنگرد به نظر ناظران جهانی ویا حداقل کشور های همسایه ما خیلی جالب خواهد بود که افغانستان از چند سال به اینطرف در فساد اداری ومواد مخدر درسطح جهان دارای عالی ترین ریکارد شده است اینک حکومت داران به محکومان وحکومت شوندگان از شفافیت وحسابدهی صحبت میکنند.
نخستین شرط اساسی هرنظامی وحتا نظام های شاهی واستبدادی هم تامین امنیت، ایجاد کار واشتغال، کاهش فقر ومحو گرسنه گی میباشد، این ها چیزهایی است که هرنظامی با ضعیف ترین بنیه اقتصادی باید برای مردم ومحدوده جغرافیایی مملکت اش فراهم اورد، ولی حکومت افغانستان با همه ی کمک های بیدریغ جامعه جهانی مسولانه گفته میتواند که فقط در همین موارد چه کرده است، ایا به نظر حکومتداران ما راه اندازی چنین برنامه های مایه شرمساری وخجالت در برابر همسایه ها وخانواده بزرگ جهانی نیست.
نتوانستن راه اندازی انتخابات ریاست جمهوری یکی دیگر از ناکامی حکومت افغانستان است که به جز مردم افغانستان برای هیج ملتی دیگری چنین ناکامی توجیه پذیر نمیباشد بااین هم گفته میشود دراکثر ولسوالی های ولایات نا امن ازجمله میدان وردک که همسایه پایتخت کشور است مردم برای انتخابات کارت اری دهی اخذ نتوانسته اند. به این میتوان ادعا کرد که اگر انتخابات هم دایر گردد به دلیل مشارکت ناچیز مردم حیثیت این انتخابات تحت پرسش های زیادی قرار خواهد گرفت، دراین صورت نمیوان یک انتخابات سراسری، دموکراتیک، آزاد وازهمه مهمتر اکثریت نامید.
مسولان حکومتی همیشه یکی از دلایل کمی وقت را عنوان میکند یعنی به گفته انان هفت سال وقت ناچیزی است اما انان به این موضوع هنوز پی نبرده اند که هفت سال نیمی از یک پلان درازمدت ودوسال بلند تر از پلان های کوتاه مدتی است که تمام برنامه انکشافی درقالب همین دو نوع پلان ریخته میشود. کشورهای زیادی وجود دارد با قرار داشتن در موقعیت افغانستان در هفت سال دست اورد های قابل ارجی داشته وبرنامه های مفید وموثری را به پایه اکمال رسانیده اند.
به هرترتیب برنامه حساب دهی یا گزارش دهی حکومت به ملت جزاقدامی نمادین وفریب کارانه به مردم چیزی دیگر نمویتوان قبول کرد، زیرا حکومت که خود حساب ندارد از چه حساب میدهد.
طی بیش ازهفت سال گذشته انچه مساعدت که بنام افغانستان صورت گرفت حدود نیمی از ان بواسطه انجو های خارجی، مشاوران وکارشناسان که در مملکت خودشان هیج کاری برای شان میسر نیست دو باره به کشور کمک کننده برگشت وهنوز حکومت افغانستان نمیداند که واقعا از مجموع کمک های متعهد شده چه مقدار ان به ان به افغانستان مصرف شده است. اما مسولان کشورما اکنون به این نکته همه شان اعتراف دارند که با تمام فساد موجود در دستگاه های حکومتی عین پروژه های انجام شده توسط نیروی افغانستان چهار برابر رزان تر از پروژه های است که خارجیان کارشناس انجام میدهند.
دریک جمله کوتاه میشود گفت که برنامه حساب دهی حکومت، حساب دهی است که برمینای هیج حسابی استوار نمیباشد.