تفاهم سوات یا
سقوط پاکستان درکام تروریزم
کریمی
افغانستان بیشتر از یک دهه ونیم است که با بلای تروریزم دست وپنجه نرم میکند وبه این پدیده شوم قربانی میپردازد ولی کشورهای همسایه ما بخصوص پاکستان که همیشه منبع ومرجع تروریزم وبد بختی های افغانستان بوده است هیجگاه فریاد های ما را نشنید، سرانجام،تفاهمنامه که میان دولت پاکستان وطالبان پاکستانی به امضا رسید نه تنها منبع ولانه تروریزم مشخص گردید که این واقعیت نیز واضیح شد که کشور بانی ومادر هم بالاخره به کام فرزند ناخلفی که برای سیه روزی دیگران تربیه کرده بود فرورفت.
این همسایه جنوبی افغانستان پس از پیروزی واستقلال درسال 1947 م وتشکیل کشور بنام پاکستان تا امروز برای دو همسایه شمالی وجنوبی اش یعنی کشور ما وهندوستان همیشه منبع مزاحمت های سیاسی، اقتصادی وحتا ارضی بوده است.
هرچند موضوع خط دیورند میان افغانستان وپاکستان به طور جدی هیج وقت مطرح نشده است انطوریکه کشمیر محورمنازعات میان هندو پاکستان بوده است ولی اسیب که ازجانب پاکستان از مجراهای متعدد به ویژه تروریزم متوجه افغانستان بوده است بسی کمتر از مزاحمت های است که هند با ان گرفتار میباشد.
طالب وتروریزم جدی ترین حربه پاکستان بود که بالاخره درپایان قرن 21 برافغانستان حواله گردید واین نشانه همسایه ما چنان دقیق بر هدف رفت که بیشتر از یک دهه ونیم است که مردم افغانستان وجهان به این بلای پاکستانی قربانی میدهد، اما این اژدهای سهمگین با قطع شدن هر سرش هفت سر دیگر بیرون میاورد.
سرانجام این نکته تا حدودی برای مصیبت دیده گان طالب تسکین دهنده است که یک سرش هم در داخل پاکستان بیرون امد وبلاخره بلعیدن جغرافیای مادر راهم اغاز کرد.
توافقنامه سوات میان حکومت پاکستان وطالبان نه تنها برای پاکستان یک امضای نامیمون خطرناک به نظر میرسد که همین توافقنامه قصر سفید را نیز به تکان اورده است.
تحلیل های سطحی چنان وانمود میکردند که پاکستان با این کارش میخواهد لااقل برای چند روزی خودرااز شری این فرزند ناخلف درامان نگهدارد واسیب های زود رس احتمالی ازاین ناحیه را متوجه افغانستان سازد ولی خانم کلینتون رسما ابراز نگرانی کردو گفت این توافقنامه امنیت منطقه، جهان وایالات متحده را به خطر انداخته وپاکستان را درکام تروریزم سقوط خواهد داد.
مهمترین وخطرناک ترین بخش توافقنامه یا صلح سوات این است پس ازاین قوانین شریعت طالبانی دراین نقطه ای از پاکستان به اجرا وتطبیق درمی اید، شاید یکی از علل ناکامی درمبارزه با تروریزم این باشد که طالبها از احساسات مذهبی های بیسواد استفاده سو میکنند، با این وجود زمانی مبارزه با طالبان به نتیجه خواهد رسید که مردم محل هم همکاری داشته باشد؛ همکاری مردم هم وقتی میسر است که زمینه تربیه ی یک نسل اگاه وباسواد امکان داشته باشد درحالیکه طبق قوانین وشاخص های شریعت طالبان دختران اجازه مکتب رفتن را ندارند وپسران هم میتوانند فقط تحصیلات 100% مذهبی آن هم به شکل افراطی داشته باشند.
به این اساس توافقنامه یاد شده نه تنها مشکلات امنیتی را برای پاکستان وافغانستان در کوتاه مدت به میان خواهد اورد که برای درازمدت مشکل امنیت نهادینه خواهد شد ومشکلات جدی اجتماعی رانیز برای منطقه پی خواهد اورد.
افغانستان که دیر است که با تروریزم دست وگریبان است وپاکستان به عنوان یگانه حامی نظامی ومالی تروریزم نقش ایفا کرده است این بار نیز ضرر بیشتر توافقنامه سوات متوجه افغانستان خواهد بود.
زیرا اگر افغانستان وجامعه جهانی دراین خصوص با پاکستان به یک فیصله مشخصی دست نیابد
دره سوات به عنوان یک پناهگاه مستقل میتواند مزاحمت های بیشتر وجدی را پس ازاین برای ما خلق کند.
مشکل تروریزم زمانی درافغانستان راه حل اساسی پیدا خواهد کرد که منبع وپناهگاه های این پدیده شوم درپاکستان وسرحدات افغانستان نابود گردیده وفرصت بازتوانی واحیای دوباره تروریزم هم سلب گردد، با مطابقت نفهمنامه سوات وقرار گفتن دره سوات به طالب والقاعده بشتر ازپیش زمینه های مبارزه اساسی باتروریزم درافغانستان را نابود را میکند.
به هرترتیب باید به این به زانو نشستن پاکستان در برابر تروریزم خود ساخته اش تدابیری لازم را افغانستان وهمکاران جهانی بسنجد درغیر صورت همه تلاش ها وهزینه های که تاحال صرف مبارزه با تروریزم شده وپس ازاین درنظر است بیهوده خواهد بود.
زیرا به تکرار تجربه شده است که پاکستان با چنین حیله بازی های سیاسی توانسته به اهداف استراتیژیک خود درافغانستان وهند دست یابد واز این راهکارخطرناک وخلاف موازین بین المللی همیشه استفاده نماید.
یک بار دیگر توافقنامه سوات شک تردید های را ایجاد میکند که مبادا این بارنیز همان سناریوی مطابقت پیدا کند که چند سال پیش با ظهور طالبان ازپاکستان درافغانستان تجربه گردید وبعدا مقام های پاکستانی به صراحت اعلام داشتند که منافع پاکستان با قدرت داشتن طالبان درافغانستان بیشتر از هر رژیم دیگری تامین وقابل وحصول میباشد.
درحالیکه طالب درافغانستان به انهدام وتخریب زیربناهای اقتصادی، سیاسی، اجتماعی وفرهنگی کشور ما مصروف بود، اکنون با این توافق این زنگ خطر به صدا درامده است که یک بار دیگر درعقیب این اقدام حیله دیگری درکار است.